อยากจะเล่าเรื่องราวย้อนหลังกลับไปเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา วันนั้นเป็นวันที่ฉันไปโรงเรียนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินทาง มันเป็นการไปโรงเรียนที่แอบเศร้าๆอยู่นิดนึง แต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน เพราะฉันมักจะไปโรงเรียนอย่างมีความสุขเสมอ (อันนี้เรื่องจริง) ฉันขอมาโรงเรียน ดีกว่านอนกลิ้งอยู่ที่หอคนเดียว…มันเหงาอ่ะ ตั้งแต่เข้าเตรียมม.4มา ยังไม่เคยขาดเรียนเลยสักครั้งเดียวถ้าไม่มีธุระจำเป็น อยากจะไปโรงเรียน ไปเจอเพื่อนๆตลอดเวลา (ไม่ได้สนใจจะเรียนเท่าไหร่เลย ฮ่าๆๆๆ) แต่แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่จะต้องจากเพื่อนๆ ถึงแม้จะแค่ปีเดียวก็เถอะนะ แต่มันก็ทำให้เราไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันอีก ไม่ใช่ว่าชั้นไม่อยากเรียนกับรุ่นน้องนะ ชั้นรักรุ่นน้อง แต่ฉันก็รักเพื่อนๆชั้นเดียวกันมากกว่า เพราะเรารู้จักกันมานานและก็ผูกพันธุ์กันมากมายไปแล้ว เมื่อวันศุกร์…เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นซัน(เพื่อนสนิทของฉัน่)ร้องไห้ ฉันไม่รู้เลยว่าซันเสียใจมากแค่ไหน ก็จนกระทั่งวินาทีนั้น ความรู้สึกก็..รู้สึกสงสารซันนะ ซันคงจะเหงาอยู่เหมือนกัน ที่อยู่ๆเพื่อนที่พูดมากมากที่สุดก็หายไป แต่อีกนัยหนึ่งก็ดีใจ ที่ได้รู้ว่า เพื่อนคนนี้เขารักเราเหลือเกิน วันนั้นตอนที่เขียนข้อความบนกระดานร่ำลาเพื่อนๆ บลิ๊งค์เข้ามาพูดเกี่ยวกับว่าเรากำลังจะไปแล้ว เราก็ฟังไปเขียนไป สักพักเริ่มจะน้ำตาไหลซะเอง ยิ่งมาเห็นเพื่อน ยิ่งร่ำลา บรรยากาศก็ยิ่งเศร้ามากขึ้น มากกว่าที่คิดไว้ พอฉันเขียนกระดานเสร็จก็เดินไปหาอ.ภารดี กับอ.ศิริพร ที่ห้อง เพื่อไปร่ำลาอาจารย์ เจอแน็ตตี้กับโตนนั่งอยู่ในห้องด้วย กำลังช่วยอาจารย์ทำงานอยู่พอดี ฉันเข้าไปคุยกับอาจารย์ ร่ำลา ขอพร แน็ตตี้เข้ามากอดฉัน แล้วฉันก็น้ำตาไหล อีกแล้ว… รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยจะเข้มแข็งสักเท่าไหร่เลย นี่ก็จากกันแค่ปีเดียวเอง แต่ในใจตอนนั้นมันช่างไร้สติ คิดมากไปราวกับว่าฉันจะไม่ได้เจอเพื่อนๆอีกเลย.. [...]
ประวัติเอกสารจากหมวดหมู่ ‘friend’
เพื่อนๆ…เจอกันปีหน้านะ
Posted in friend, happiness on กรกฎาคม 27, 2008 | 3 Comments »
