อาทิตย์นี้ได้การบ้านมาของวิชาุภาษานอร์วิเจียน ให้เขียนเกี่ยวกับตัวเอง 1 หน้า!!!!! กรี๊ดดดดดด…กว่าจะปั่นเ้สร็จแทบเป็นลม และด้วยความภูมิใจขั้นสูงสุดเลยต้องเอามาโำพสลงในเว็บ ประดับบารมี ฉะนั้นทุกคนโปรดดูและทราบซึ้งไปกับข้าพเจ้าด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ Jeg heter Fai. Jeg kommer fra Thailand, men nå bor jeg i Overhallla i Trøndalag i Midt-Norge, og jeg skal bor her i et år som en utvekslingsstudent. [...]
ประวัติเอกสารจากหมวดหมู่ ‘happiness’
การบ้านวิชาภาษานอร์วิเจียน
Posted in education, happiness, Norway on กันยายน 12, 2008 | 3 Comments »
NORWAY YEH YEH
Posted in happiness, Norway on สิงหาคม 23, 2008 | 3 Comments »
ถึงนอร์เวย์แล้วค่าาาา..เย้ Yeppy!!~* อันที่จริงคือ มาอยู่ที่นี่ครบอาทิตย์ที่สามแล้ว เพิ่งอัพเดท แหะ แหะ แต่ก็นะ พิมพ์ไทยยากอ่ะ มองไม่เห็นแป้น จะพิมพ์อังกฤษก็ไม่ได้อัตถรส เนื่องจากอาจจะอ่านไม่รู้เรื่อง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พอๆๆ เข้าเรื่อง… มาถึงที่นี่ นอร์เวย์ สิ่งแรกที่รู้สึกเลยคือ หนาว ฮ่าๆๆๆๆ นี่ขนาดซัมเมอร์นะเนี่ย 15 องศา จะบ้าตาย เด็กไทยก็หงิกกันไปเป็นแถบๆ ขณะที่เด็กฝรั่งเดินไปเดินมา ตากลมกันหน้าตาเฉย ขี้โกงนี่หว่า – -” ฮ่าๆๆ แต่ที่นี่บรรยากาศดีมากๆ พื้นที่สีเขียวเยอะ ภูเขาด้วย ภูเขาเยอะมากๆ คิดว่า ถ้ามองออกไปข้างนอกแล้วไม่เห็นภูเขาแสดงว่าที่นั่นไม่ใช่นอร์เวย์ ฮ่าๆๆๆๆ มันเยอะจริงๆ โดยเฉพาะแถบที่ฝ้ายอยู่ ภูเขาเกลื่อนกลาดมาก! หลายคนบ้านอยู่บนทางลาด บางคนอยู่บนยอดเนิน วิวสวยเชียว แต่เหนื่อยเวลาขึ้นอ่ะ วันแรกที่บ้านโฮส พ่อพาไปขี่จักรยาน ตอนแรกก็นึกว่าปั่นดูวิวชิวๆ ที่ไหนได้ พาฝ้ายอ้อมไปไกลหลายกิโลเลย – -” โคตรเหนื่อย..แล้วแบบทางมันไม่เรียบอ่ะ ปั่นจักรยานชมวิวกลายเป็นเสือภูเขาไปในทันใด! [...]
เพื่อนๆ…เจอกันปีหน้านะ
Posted in friend, happiness on กรกฎาคม 27, 2008 | 3 Comments »
อยากจะเล่าเรื่องราวย้อนหลังกลับไปเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา วันนั้นเป็นวันที่ฉันไปโรงเรียนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินทาง มันเป็นการไปโรงเรียนที่แอบเศร้าๆอยู่นิดนึง แต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน เพราะฉันมักจะไปโรงเรียนอย่างมีความสุขเสมอ (อันนี้เรื่องจริง) ฉันขอมาโรงเรียน ดีกว่านอนกลิ้งอยู่ที่หอคนเดียว…มันเหงาอ่ะ ตั้งแต่เข้าเตรียมม.4มา ยังไม่เคยขาดเรียนเลยสักครั้งเดียวถ้าไม่มีธุระจำเป็น อยากจะไปโรงเรียน ไปเจอเพื่อนๆตลอดเวลา (ไม่ได้สนใจจะเรียนเท่าไหร่เลย ฮ่าๆๆๆ) แต่แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่จะต้องจากเพื่อนๆ ถึงแม้จะแค่ปีเดียวก็เถอะนะ แต่มันก็ทำให้เราไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันอีก ไม่ใช่ว่าชั้นไม่อยากเรียนกับรุ่นน้องนะ ชั้นรักรุ่นน้อง แต่ฉันก็รักเพื่อนๆชั้นเดียวกันมากกว่า เพราะเรารู้จักกันมานานและก็ผูกพันธุ์กันมากมายไปแล้ว เมื่อวันศุกร์…เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นซัน(เพื่อนสนิทของฉัน่)ร้องไห้ ฉันไม่รู้เลยว่าซันเสียใจมากแค่ไหน ก็จนกระทั่งวินาทีนั้น ความรู้สึกก็..รู้สึกสงสารซันนะ ซันคงจะเหงาอยู่เหมือนกัน ที่อยู่ๆเพื่อนที่พูดมากมากที่สุดก็หายไป แต่อีกนัยหนึ่งก็ดีใจ ที่ได้รู้ว่า เพื่อนคนนี้เขารักเราเหลือเกิน วันนั้นตอนที่เขียนข้อความบนกระดานร่ำลาเพื่อนๆ บลิ๊งค์เข้ามาพูดเกี่ยวกับว่าเรากำลังจะไปแล้ว เราก็ฟังไปเขียนไป สักพักเริ่มจะน้ำตาไหลซะเอง ยิ่งมาเห็นเพื่อน ยิ่งร่ำลา บรรยากาศก็ยิ่งเศร้ามากขึ้น มากกว่าที่คิดไว้ พอฉันเขียนกระดานเสร็จก็เดินไปหาอ.ภารดี กับอ.ศิริพร ที่ห้อง เพื่อไปร่ำลาอาจารย์ เจอแน็ตตี้กับโตนนั่งอยู่ในห้องด้วย กำลังช่วยอาจารย์ทำงานอยู่พอดี ฉันเข้าไปคุยกับอาจารย์ ร่ำลา ขอพร แน็ตตี้เข้ามากอดฉัน แล้วฉันก็น้ำตาไหล อีกแล้ว… รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยจะเข้มแข็งสักเท่าไหร่เลย นี่ก็จากกันแค่ปีเดียวเอง แต่ในใจตอนนั้นมันช่างไร้สติ คิดมากไปราวกับว่าฉันจะไม่ได้เจอเพื่อนๆอีกเลย.. [...]
